ONUNCU HANÇER

Saruca Doğan unutma oğlum! Vadesi yetmişse eğer, bir topçu güllesi bile koca bir imparatorluktan daha ağır basar. Bin yıllık bir cihan imparatorluğunun bakiyesi ile yüz elli senelik maziye sahip imparatorluk namzedi iki devlet karşı karşıya gelmiş idi. Herkes sükût etmiş, yaklaşan bir nihâyetin ayak seslerini dinliyordu. Bir devir son bulacaktı ve biz onun eşiğinde durduğumuzu biliyorduk.

Akbatur, Arnaldo’nun necis kellesini düşürme arzusunu bastırarak doğruldu. Yaralanmıştı. Kuvveti yavaş yavaş tükeniyordu. Vücudu, uzak bir diyara doğru çekiliyormuşçasına hisleri sükût etmeye başlamıştı. Cemaatin bir ağızdan tekbir getirdiğini işitti. Bir Türk’ün bir Rum’a galip gelişini tebrik ettiklerini sanıyorlardı. Uğraşın muzafferi olduğu halde kalbi mutmain, gönlü mesrur değildi. Atına doğru yürürken, Yechiel’e verdiği sözü tutamamanın üzüntüsünü, zihnindeki su testisi su yolunda kırılır sözü teselli ediyordu. Akbatur, Galata’nın o dar sokağındaki kılıç uğraşında Arnaldo’ya galebe çalmıştı. Lakin bu galibiyet, yalnız bir şemşir darbesiyle değil, asırlar evvel başlamış ve asırlar sonra da devam edecek bir mücadelenin intikamıyla mühürlenmişti.